AANVAARDinge

De ergste periode van de chemo is achter de rug en ik voel ik me terug beter worden. Ik begin mezelf terug te herkennen in de spiegel en fysiek kan ik al meer. Echter, langs de buitenkant begint het ok te lijken maar mijn lichaam is nog niet mee. Na een uurtje concentratie, vloeit de energie uit mij zoals een ballon die je opblaast en waar je dan langzaam de lucht uit laat. Mijn spieren en gewrichten zijn ook zo ontzettend stijf waardoor ik me beweeg alsof ik over vlijmscherpe keien aan het wandelen ben. Ik maak me soms wel zorgen over deze toestand die ik nooit heb gekend.

Het spanningsveld tussen de wens om mijn ‘normale’ leven terug op te pikken en tussen het nog in een herstelproces zitten, wordt steeds groter nu.

Dit gevoel is soms erg frustrerend. Mijn geest wil vanalles maar mijn lichaam volgt nog niet. Ik ben blij en tegelijkertijd gefrustreerd. Damned! Ik wil precies de zieke Inge zo snel mogelijk achter me laten en de nieuwe Inge laten ontluiken.

Tot mij coach opmerkte: “hey, is dit traject ook niet deel van jou, van wie je bent”?…..Hmmm……..waar gaat dit alles over?

Dit gaat wel degelijk over acceptatie! Controle willen houden, de behoefte om het gekende te behouden of terug te krijgen. In één woord AANVAARDING. In mijn gedachten splits ik verleden en toekomst. Zodra dit achter de rug is, kan ik verder. Maar hoe je het draait of keert, het herstel zal nog even duren en brengt ook verandering aan in mij zowel fysiek, mentaal als in mijn diepste ziel. Veranderingen die ook deel zullen zijn van mij, nu en in de toekomst.

Heel eerlijk? Ik kan het bij momenten moeilijk aanvaarden. Ik heb nog momenten dat ik mijn ziekte diepvanbinnen afwijs. Ik ben ook soms boos op dat kreng, en op mezelf. Hoe kan dit toch zo gebeurd zijn, waarom ik?! Ik hoor dan reacties als “Het is toch maar “haar” dat je kwijt bent en dat terugkomt. Het is toch maar een “borst” die verminkt is…wees blij dat het dat maar is ..ja ja ja !!!…..en toch is dit alles niet zo evident. De hele impact van deze ziekte een plaatsje te kunnen geven in een leven dat ik zo graag onder controle wil hebben en houden zoals ik het graag wil en wens en droom, want daar draait het om. Je weet wat je los laat maar je weet niet wat er komen gaat. Zijn we niet allemaal groot geworden met bepaalde wensen, verlangens, ideaalbeeld van hoe we door het leven willen?

Maar ik besef maar al te goed dat het niet aanvaarden haaks staat op mijn evolutie naar een vernieuwde versie van mezelf. Om vooruit te kunnen moet ik ook kunnen aanvaarden waar ik geen totale controle meer over heb zoals deze ziekte en het herstelproces, dat nu grotendeels in handen van de medische wereld ligt.

God, give me grace to accept with serenity
the things that cannot be changed,

Courage to change the things
which should be changed,

and the Wisdom to distinguish
the one from the other.

-The prayer-

Er is wel 1 ding waar ik wel controle over heb! Dit alles aanvaarden en een plaatsje geven in mijn leven hangt af van mijn eigen gedachten en gevoelens. DIe zijn van mij, en kan ik analyseren en veranderen. Wie vooruit wil, kan niet steeds achterom kijken en blijven rouwen om wat er was. De serenity prayer legt dit zo mooi en kernachtig vast.

Ik denk dat iedereen wel eens in zijn leven een moment van aanvaardingsdilemma meemaakt. Iets aanvaarden bij jezelf of iets aanvaarden wat rondom jezelf gebeurt. Of iets dat er gebeurt dat zo pijnlijk, of zo moeillijk is, dat het bijna onwezenlijk is dat je het zou aanvaarden!

Op een punt komen van “aanvaarding” van iets waar je geen controle meer over hebt, is een proces van “het vroegere loslaten, niet negeren maar een plaatsje geven , de frustraties er 1 voor 1 afpellen, oefenen in dankbaarheid voor wat er in de plaats komt en dan proberen terug vooruit te kijken en vertrouwen hebben hierin, in jezelf. Aanvaarden en vertrouwen dat er nieuwe wegen zijn, aanvaarden dat er andere zaken klaarliggen…dat er andere mogelijkheden zullen zijn.. en dat je daarin zelf terug controle kan nemen.. Aanvaarden dat ook dit deel is van het levensproces en van onszelf.

En terwijl ik hier zo over nadenk vraag ik me af: “Draait ons hele leven niet continue rond controle hebben, loslaten en terugnemen…vallen en opstaan…hoogtes en laagtes…..en in dat proces rust vinden en vertrouwen in jezelf opbouwen dat alles uiteindelijk wel op zijn pootjes komt en zo terug levensplezier en hoop en goesting in de toekomst opbouwen. Hoe houden we het anders zolang vol?”

Dit alles is verre van simpel en zelfs heel moeilijk maar frustratie is niet mijn weg. Dat gun ik het kreng (RIP) trouwens niet!! Hoe moeilijk dit punt ook is, ik ga actief blijven werken aan mijn aanvaarding. Rebelsocks, AANVAARDinge met alle blutsen en builen, alle versies..oude en de nieuwe….?

Yes, I will :-). Op naar de 21 dagen bestralingsronde!

lieve groet,

Inge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: