Cover me in sunshine

Ik ben halfweg met de bestralingstherapie. Iedere ochtend rinkelt mijn wekker en klauter ik uit mijn bed om te vertrekken naar het ziekenhuis. De ene keer met al wat meer energie dan de andere. Iedere ochtend hetzelfde patroon.

Ik lig op de CT-tafel in de bestralingshouding, met mijn armen boven het hoofd. Een camera volgt mijn ademhaling dmv van een blokje dat geplaatst wordt op mijn borstkas. Zelf volg ik mijn ademhaling op een gekleurde balk op het beeldscherm en kan ik zien of die diep genoeg is en of ik die correct vasthoud zodat de afstand tussen borstwand en hart zo groot mogelijk is.

De verpleegsters verlaten de ruimte en dan volgt er telkens een instructie via de intercom. “Adem in…laat maar los…”weergalmt het in de kille ruimte. Eerst 1,5 min en daarna telkens 20 sec. Enkel ik en de bestralingstoestellen die rond mij draaien als ruimteschepen en een akelig lawaai maken. Een sombere bedoening. Help, wat doe ik hier toch!

En daar lig ik dan mijn best te doen op die kille tafel, in contact met een machine die naar mij schiet of alleszins naar mogelijke restcellen mikt. Ik voel me net een alien in space.

Mijn fantasie slaat op hol. En in plaats van de kille ruimte en handelingen, beeld ik me in dat ik omringd word met heelmeesters. Goedaardige healingmasters die aan mijn zijde staan en me doorheen dit proces helpen. Ze verwelkomen mij en nodigen me uit in hun “stralingsruimte”. Ze bestralen mij met licht en warmte. En dat alles met 1 missie. Mij beter maken!

En neen, ik ben niet zot aan het worden. Maar met de nodige humor kijken naar deze nare situatie, helpt mij doorheen dit mechanische kille proces. Ernaar kijken en dit beleven zonder oordeel over “normaal” of “niet normaal”, …”gewenst”, of “niet gewenst”, …..Het zien als een deel van de helende missie.

Gehuld worden in warmte en licht, in goede intenties, doet me lichter en wat vrolijker voelen. Het einde van dit traject is bijna in zicht.

Cover me in sunshine
Shower me with good times

Tell me that the world’s been spinning since the beginning
And everything will be alright
Cover me in sunshine

P!nk, Willow Sage Hart

Dit lied van Pink en haar dochtertje is gemaakt tijdens de hele Corona heisa en is zo intens mooi. Een ware uitnodiging om hoopvol te blijven en anders te kijken naar mensen en situaties rond ons. “Bedek je met zonneschijn en overgiet je met goede tijden”. Kijk met humor en lichtheid naar iets of iemand. Kijk naar de positieve intenties van anderen rond ons. Spot de sprankeltjes liefde in ieder van ons. Dit alles maakt ons luchtiger en vrolijker vanbinnen. Dit alles maakt dat we beter bestand zijn tegen situaties die we niet wensen of die we moeilijk kunnen plaatsen.

Ik beluister dit lied nu telkens op momenten dat ik een boostje nodig heb. Luister je mee?

liefs,

Inge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: